17 Ağustos ‘99-06

Kadıköy İskelesi’nin hemen önünde bulunan o açık alanda (ki burada çoğu zaman türlü düzenlemeler- kızılay, yeşilay, fenerbahçe (!), vs. vs. - yapılır) bugünün anısına panel duvarlar kurmuşlar. Her bir panelin ön ve arka yüzünde de 17 Ağustos depremini takip eden günlerdeki gazete küpülerini (genelde manşetler) asmışlar.

Aradan geçen bunca zaman içinde her birimizin zihnine farklı şekillerde kazınmış yüzlerce anı-acı ve görüntü var mutlaka benim hatırladığım çığlık çığlığa uçuşan martıların sesleridir, bir de televizyonda izlediğim izlerken de (şu an hatırlarken bile) içimin parçalandığı bir konuşma…

Ama aradan çok zaman geçti.
Ve şimdi, deprem merkezinden kilometrelerce uzakta bizler.
Unuttuk.
Gerçekten de yaşanan acının, korkunun ve çaresizliğin çok azı kaldı içimizde.

O beyaz paneller bugün yolu Kadıköy’den geçenlere - geçecek olanlara unuttuğumuz o geçmişi hoyrat bir biçimde yeniden hatırlatıyor…