12 Eki 2006
zaman dediğimiz şeyi ölçmek için kullandığımız birimlerin tümü yalan.
bir saatin farklı anlarda farklı uzunlukta olduğuna, ayların aslında düşündüğümüz kadar kısa olmadığına yemin edebilirim.
zamanın ölçü birimi halet-i ruhiyedir.
günlük |
| Geri izleme
3 yorum yapılmış, “insanlığı(n) kullanma kılavuzu 2”
01
aynı kıyı noktasında akan suyun her daim değişime uğraması gibi kendimize dışardan baktığımızda da kişiliğimizin, düşüncelerimizin ve ruh hallerimizin zaman içinde değişime uğradığını görürüz. belki bundandır halet-i ruhiyenin kişilere göre ölçü kabulü. Cem Mumcu da Hayat Kırıklığı’nda sıkça kullanmakta bu birimi.
02
kitabı okumadım ancak doğru ölçü birimini tercih etmiş, cem mumcu.
sonuçta durum ya da olay, yaşanan herneyse, bireye indirgendiğinde, yani kişi kendi içine dönüp kendine baktığında subjektif bir tavır sergileyecektir. bu yüzden protagoras’ın “insan herşeyin ölçüdür” tezi doğrudur. bence…
03
[...] oyun oynamayı seviyorum ancak oynamıyorum. aylar önce prince of persia‘ya sarmıştım ancak bi türlü başına oturamadım. ama ne zaman ww2 ile ilgili bir film izlerim ertesi gün gidip bir o döneme ait bir oyun alıp nazi öldürürüm. oyun oynayamama sebebim ise vakitsizlik. iş dışında kalan zamanımı çok iyi değerlendiremiyorum. üzerinde çalıştığım projeler, ikinci işIM, arkadaşlarım, ev işleri ve en önemlisi ailem ve jolene hanım… hepsi için yeterli vakti ayıramadığımı düşünüyorum. sanırım bu yüzden zaman ve görecelik üzerine sürekli notlar alır, sonra yok ederim. bazılarını burada yayınlıyorum işte. fırsat yarattıkça kitap okumaya çaba gösteriyorum jcg‘in tüm kitaplarını okudum, polisiye çok fazla tarzım olmasa da. tablolara dakikalarca bakıp yorum yapanlardan değilim, olmadım, olamadım. ama kandinsky ve dali‘nin eserlerine bakarken aldığım mutluluğu tarif edemem. escher var tabi birde. ilginç değilim ama renkliyim. orda bir köy var uzakta [...]
Yorum yapın