geçmiş zaman kahramanı

30 Kas 2006

ortaokul yıllarında (çok çoook zaman önce yani) belediye otobüsüyle gider gelirdim okula. şoförlerin çoğu cinsti. kendine has manasında değil, öküzümtrak yani. bunların arasında bir tanesi vardı, seçilmiş olan. selam vermeyi bilen, düzgün araba kullanan, (aslında ilk önceliği düzgün araba kullanmaya vermeme gerekiyordu ama selam vermeyi bilen dedim. bu benim genel ruh halimi yansıtıyor olabilir. hatta bu kadar parantez içi cümle kurmam da ruh halimin bir aynası olabilir, bilmiyorum.) küfretmeyen… yani kendisi, sabah evden okula giderken, akşam okuldan eve dönerken ki geçen 20şer dakikalık zaman diliminin kahramanı olmuştu gözümde. hatta orta birde bunu ona söyledim. “abi var ya süpersin” gibi bir cümle kurmuştum. tabi orta sona doğru bu yaptığımdan utandım biraz ama ondan daha fazla utanacağım şeyler yapma eğilimi gösteren bir yaşta olduğum için ve bu cümle yalnızca ikimizin arasında kaldığı için (yani öyle umuyorum. akşam kahvede “yahu çocuğun biri geldi ((bak bak çocuk diyor bir de)) abi var ya süpersin dedi” demiş olabilir tabi. alçak herif öyleyse.) çok önemsemedim.

tabi kendisini orta okul yılları sonrasında da gördüm. ona çaktırmadan bıyık altı gülümsedim kendi halime. şöyle yani “heh çocukluk işte” diye. ama böyle garip bir saygı ile.
bu sabah işe gelirken, (yani ben işe sabah gelirim. zordur bilemezsiniz, neyse.) o dönemin mandamsı biletçilerinden birini gördüm. peşi sıra aklıma seçilmiş süper abi geldi, yine gülümsedim ama bu sefer koy poposuna dedim içimden, koy g*tüne diyemedim.

günlük | Yorumlar | Geri izleme