(elli parça)

biri beyaz biri kara iki kedi…
birbirlerinin omzuna kollarını dolamıscasına birbirlerine
şefkatle sarılarak
birbirlerine dayanarak yola çıkmışlar
gölgeler akşamüstünü söylüyor
yorgun bir günün sonunda eve dönüyorlarmış gibi
yüzlerini görmüyoruz ama eminim mırıl mırıl konuşuyorlardır
belli sınanmış, denenmiş bir dostluk bu
uzun yolları da göze alabilen bir dostluk
ya biz, binde bir karşımıza çıkan dostluk
arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz?
akşam üstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp
mırıl mırıl konuşabileceğimiz
omzumuza dolanan bir kolun
başımızı yaslayabileceğimiz bir omzun
belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı ayakların sahibi
karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu?
değerini biliyor, biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz?
yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısiz sanıp
kendimizi hep ilerde bir gün karşılasacağımızı sandığımız bir başkasına
bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?
karşımıza erken çıkmış insanları yolumuzun dışına sürüklerken
bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?
hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine coğu kez zalimdir
her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir
hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların
eskitmeden yıprattığımız dostlukların
savurganca harcadığımız aşklarn hazin hatırasyla
yapayalnız kalırız bir gün
bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz
ya da olanlar olması gerekenler değildir
yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz
gün gelir kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir
kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir
kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak
bazılarının gelecekte sandıkları ‘bir gün’ geçmişte kalmıştır oysa
hani şu karşıdan karşıya geçerken, trafik ışıklarında rastladığınız
omzunun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boşverip
‘nasıl olsa ilerde bir gün tekrar karşıma çıkar’ dediğinizdir
oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir o
boş yere bu sokaklarda aranırsınız

–
m.m